Lato pojawiło się, choć czasem jeszcze płata figle. Pomimo chmur i częstych deszczów, na skórze wciąż pojawiają się nowe pocałunki słońca, a w nas wciąż nie gaśnie energia do wyjścia poza mury domu. 

Zamknięcie nie robi dobrze. Dzieciom, mi. Robimy się nerwowi, rozkojarzeni. Swędzi w miejscach, których nie ma, odganiamy się od siebie, z żalem patrzymy przez okna.

Na zewnątrz wszystko jest inne. Jest ruch, jest zieleń, spokój lub miłe pobudzenie. Chodzimy, pływamy, wspinamy się, opalamy. Robimy tyle, ile możemy, bo jeszcze a nuż, komuś przyjdzie do głowy zamknąć nas ponownie w czterech ścianach? 

Pamiętam wakacje z dzieciństwa. Moją Mamę, która pomimo zapracowanego tygodnia, zawsze rezerwowała sobie jakiś dzień dla nas, dzieci. Rzucała hasło: "Jedziemy na wycieczkę", a my podnieceni i radośni pakowaliśmy swoje plecaczki i biegliśmy za nią. Autobusem, pociągiem, na rowerach. W lesie, na plaży, w mieście. Pamiętam każde miejsce, które Mama nam pokazała. To był szczęśliwy czas wakacyjnych beztrosk.

Teraz, kiedy sama jestem mamą, ruszam tyłek, kiedy mogę i wyjeżdżamy. Ja, Pola i Tolek. Bierzemy wózek, przekąski i bliskich nam ludzi pod rękę. Przeżywamy fajne chwile i łapiemy to lato między palce. Bo ono ucieka, chociaż jeszcze jest. 

Pamiętam jak dziś smak truskawek zrywanych prosto z krzaka. Chrupiący między zębami piasek, kawałki zielonych, niedojrzałych jeszcze plam. Pamiętam chodzenie po drzewie w poszukiwaniu czereśni. Bawienie się na dworze do późna, bez żadnego nadzoru i telefonicznej kontroli. Nasze brudne ręce, nogi, podarte i umorusane ubrania... Czy ten czar beztroskiego dzieciństwa zupełnie odszedł do lamusa?

Stając się mamą w życiu nie myślałam o tym, jakie faktycznie będą tego konsekwencje. Owszem, wiedziałam, że muszę się w jakiś sposób przekwalifikować (tu fajny post), zmienić tryb życia i ogólne postrzeganie siebie. Jednak to, co zaczęło się dziać w moim życiu, przeszło moje wszelkie oczekiwania...

Dziecko to nowe życie, rewolucja. Pojawiając się na tym świecie, takie bezradne i zależne od innych, wprowadza nowe porządki, zmienia utarte schematy. Relacje się zmieniają, tworzą nowe więzi. A jeśli nie każdy jest na to gotowy?

Nie jest lekko być dziś w związku. Pokusy, by odcinać się od tego, co dla nas niewygodne, co nas rani, co uwiera jak odcisk, są ogromne. W czasach, gdy lepiej wyrzucić i zastąpić nowym, niż naprawiać, wzrusza nawet najbardziej niepozorny gest.

Wpadł mi przed oczy dziś jeden komentarz, po którym nie mogłam nie zatrzymać palca na telefonie i nie powstrzymać scrollowania. Poczytałam więcej i krew się we mnie wzburzyła, choć myślałam do tej pory, że spór o tym, czy cesarskie cięcie to jeszcze poród, mnie nie wciągnie w swoje przepychanki.

Jest ci smutno, źle. Chłopak odrzucił, koleżanka zdradziła, mama nie kupiła wymarzonej bluzki. Kto w życiu nie zaznał nastoletnich dramatów, niech już nie czyta. A kto nocami przed snem nie kontemplował swoich żalów i zranionego serca, NIECH MI SIĘ STĄD ZNOSI! Jakby powiedziała babcia z poznańskiego.

Nie było mnie tu 20 dni. Wstąpienia na Facebooka są okazjonalne, na Intagramie ograniczam się do obejrzenia kilkunastu zdjęć. Codziennie sprawdzam maila i konto bankowe, czy nie pojawił się w końcu się jakiś spadek od dziada pradziada. Internetowy detoks?

Za nami 7 miesięcy. Był płacz, uśmiechy, czekanie na pierwszy kontakt. Kryzysy i euforie, pojawiły się pierwsze zęby, a Pola już oficjalnie siedzi z nami przy stole i wsysa miękką część ogórka. Kilka słów o fajnej roli mamy, w której dane jest mi się znajdować.

Chwilowo dopadł mnie piśmienniczy kryzys. Cisza na blogu jak makiem zasiał, a i sprawa u nas niecodzienna - remontujemy korytarz! Niby nie za wiele, ale od tygodnia w domu mam luz. Nic, tylko leżeć i pachnieć.

Ten wpis nie ma na celu pokazywać wam, jaką to ja jestem świetną mamą, czy poinstruować, co powinno się mówić takiemu maluszkowi, który nie wypowiada nawet jednego słowa. Piszę go, bo trochę prywaty nie zaszkodzi.

Jak każdy szanujący się bloger, powinnam w tym momencie napisać ciepły wpis o zbliżających się Świętach. O prezentach, poradach na zgagę lub chociaż napisać przewodnik o tym, jak nie Zwariować w świątecznym szale. Napiszę. O tym, jak nie zwariować podczas rozmowy ze świeżo upieczoną mamą.

Na dniach doszłam do wniosku, że dom ma się tylko jeden. No, chyba że później wchodzi w grę ten wybudowany przez nas, ale nie mam takiego doświadczenia, nie dorobiłam się jeszcze, nie wiem. Dziś wpis sentymentalny.

Słyszymy, że kiedy w domu pojawi się dziecko, świat obraca się do góry nogami. Zmienia się całe życie. I tak jak tatusiowie mają szansę żyć jak przed zmajstrowaniem brzdąca, tak my - mamy - musimy się totalnie PRZEKWALIFIKOWAĆ.

Na ulicach wózków z dziećmi trochę mniej, w końcu pogoda robi się mało sprzyjająca. Deszcz skutecznie zatrzymuje ludzi w domach i choć znajdą się dzielne mamy wychodzące z podopiecznymi na spacer, ja do nich na pewno nie będę należeć...

Podobno nie szata zdobi człowieka, a człowiek szatę. Guzik prawda. Pierwsze wrażenie tworzymy na podstawie ubioru. Później zerkamy na twarz. Ewentualnie słuchamy, co człowiek ma do powiedzenia.

Dziecko zmienia wszystko. Naprawdę! I pomyśleć, że głupia myślałam, iż w ciąży mam pod górkę. Zgaga, bóle kręgosłupa, mdłości... To maleńki przedsmak tego, co czeka nas po porodzie.

Nie ukrywam, że ostatnimi czasy tematem, jaki mnie najbardziej pochłania są dzieci i macierzyństwo. W związku z tym notorycznie robię przegląd blogów parentingowych, mniej lub bardziej dobrych i siorbię sobie wiedzę. Jednak to, co ostatnio pojawia się na większości kont internetowych matek, przyprawia mnie o nerwy!

Każdy kolejny dzień zaczyna robić się wyzwaniem. Jutro rozpoczynamy 37 tydzień i choć termin porodu przewidziany jest na koniec lipca, doktor przygotował mnie na wcześniaka. A jak Ty możesz mi pomóc w ostatnich tygodniach?