Wychowałam się na wsi. Na ulicy, na której znajdowało się dziewięć domów, a zewsząd otaczały nas pola zbóż. Odludzie, cisza i spokój. Takie życie w końcu zaczęło wydawać mi się okrutnie nudne i zaczęłam marzyć o meldunku w mieście. Jak jest teraz?
Nareszcie przyszło takie ciepło, że nie muszę sapać kilku minut nad zakładaniem skarpetek i wiązaniem sznurówek. Wiosna w pełni, a co za tym idzie: grille, Komunie, spacery i jedzenie na mieście. Tylko ile mi wolno?
Ruszyła wczoraj, dzisiaj trwała. Galeria Bezdomna, jaka odbywa się co roku w Kaliszu, tym razem przyciągnęła do siebie (podobno) tysiące osób. Ilu z nich chciało nacieszyć oko i liznąć sztuki, a ilu przyszło z ciekawości i chęci zobaczenia starego więzienia? Ciężko stwierdzić, nie zmienia to jednak faktu, że w tym roku Bezdomna odniosła sukces.
Galeria Bezdomna w Kaliszu odbyła się po raz siódmy. Celem jej organizatorów jest zaprezentować fotografie, rysunki, obrazy szerszej gronie publiczności w ciekawych miejscach, do których zazwyczaj nikt od niechcenia nie trafia. Jedną z poprzednich lokalizacji była np. opuszczona Fabryka Fortepianów i Pianin "Calisia". Jest to niezła gratka dla osób interesujących się tym, co stare, opuszczone i zapomniane w jakiś sposób przez inwestorów. Dzięki Bezdomnej można nie tylko zobaczyć sztukę, ale i zwiedzić miejsca, do których samemu się nie dotrze.
Tegoroczna edycja odbyła się w byłym kaliskim więzieniu przy ul. Łódzkiej, nazywanym "Zamkiem" przez nawiązanie architektury. Wieże kontrolne i mury przypominające zamek od lat stanowiły lokalizację dla różnego pokroju więźniów. Jego stan był jednak na tyle opłakany, że należało zrobić generalny remont. Po przeliczeniu jednak stwierdzono, że nie opłaca się odnawiać cel, które za chwilę nie będą spełniały wymagań (miejsce na łóżko i sedes okazuje się zbyt małe dla więźnia, trzeba dać mu więcej przestrzeni) i ostatecznie zamkowe więzienie zlikwidowano.
Fakt, odrapane mury, zardzewiałe metalowe drzwi i kraty w oknach przypominały raczej średniowieczne twierdze, niż współczesne więzienie. Przy zwiedzaniu i wyobrażaniu sobie, jak mogło wyglądać życie w celi, nie było do śmiechu. Po dłuższym przebywaniu niejeden pewnie pomyślał, że można by tu nakręcić niejeden dobry horror.
Co do wystawy odniosłam wrażenie, że prace powtarzają się z tym, co było dawniej. Znalazłam jednak perełki, które wbiły mi się w pamięć, zdjęcia zobaczycie poniżej.
Wrażenia niesamowite, życzę sobie więcej takich przeżyć. Zachęcam Was do korzystania z tego typu "rozrywek". Niedługo coraz więcej miejsc popadnie w zapomnienie, coraz więcej miejsc przestanie istnieć. Dobrze, że są ludzie, którzy choć na chwilę je ożywiają.
Udanej niedzieli.
Galeria Bezdomna w Kaliszu odbyła się po raz siódmy. Celem jej organizatorów jest zaprezentować fotografie, rysunki, obrazy szerszej gronie publiczności w ciekawych miejscach, do których zazwyczaj nikt od niechcenia nie trafia. Jedną z poprzednich lokalizacji była np. opuszczona Fabryka Fortepianów i Pianin "Calisia". Jest to niezła gratka dla osób interesujących się tym, co stare, opuszczone i zapomniane w jakiś sposób przez inwestorów. Dzięki Bezdomnej można nie tylko zobaczyć sztukę, ale i zwiedzić miejsca, do których samemu się nie dotrze.
Tegoroczna edycja odbyła się w byłym kaliskim więzieniu przy ul. Łódzkiej, nazywanym "Zamkiem" przez nawiązanie architektury. Wieże kontrolne i mury przypominające zamek od lat stanowiły lokalizację dla różnego pokroju więźniów. Jego stan był jednak na tyle opłakany, że należało zrobić generalny remont. Po przeliczeniu jednak stwierdzono, że nie opłaca się odnawiać cel, które za chwilę nie będą spełniały wymagań (miejsce na łóżko i sedes okazuje się zbyt małe dla więźnia, trzeba dać mu więcej przestrzeni) i ostatecznie zamkowe więzienie zlikwidowano.
Fakt, odrapane mury, zardzewiałe metalowe drzwi i kraty w oknach przypominały raczej średniowieczne twierdze, niż współczesne więzienie. Przy zwiedzaniu i wyobrażaniu sobie, jak mogło wyglądać życie w celi, nie było do śmiechu. Po dłuższym przebywaniu niejeden pewnie pomyślał, że można by tu nakręcić niejeden dobry horror.
Co do wystawy odniosłam wrażenie, że prace powtarzają się z tym, co było dawniej. Znalazłam jednak perełki, które wbiły mi się w pamięć, zdjęcia zobaczycie poniżej.
Wrażenia niesamowite, życzę sobie więcej takich przeżyć. Zachęcam Was do korzystania z tego typu "rozrywek". Niedługo coraz więcej miejsc popadnie w zapomnienie, coraz więcej miejsc przestanie istnieć. Dobrze, że są ludzie, którzy choć na chwilę je ożywiają.
Udanej niedzieli.
Żaneta
Jedynym światłem to promienie słoneczne dobiegające z okien. Ciarki przechodziły same.
Trochę koloru...
