Dziecko to nowe życie, rewolucja. Pojawiając się na tym świecie, takie bezradne i zależne od innych, wprowadza nowe porządki, zmienia utarte schematy. Relacje się zmieniają, tworzą nowe więzi. A jeśli nie każdy jest na to gotowy?
Nie jest lekko być dziś w związku. Pokusy, by odcinać się od tego, co dla nas niewygodne, co nas rani, co uwiera jak odcisk, są ogromne. W czasach, gdy lepiej wyrzucić i zastąpić nowym, niż naprawiać, wzrusza nawet najbardziej niepozorny gest.
Letni spacer przy zagrodzie żubrów. Podchodzimy do barierki, bliżej ludzi. Chłopiec, na oko pięcioletni, stojący zaraz przy mnie spluwa pod siebie. Ojciec nie reaguje i za chwilę robi to samo, tyle że jego ślina leci metr dalej. Obrzydza?
Wierzyć mi się nie chce, że od wyjazdu nad morze dzieli nas już tyle miesięcy. Teraz zimą, nie zostaje mi nic innego, jak włączyć komputer, powspominać i potęsknić. Święta się skończyły, na co czekać, jak nie na kolejne wakacje? ;)
Wpadł mi przed oczy dziś jeden komentarz, po którym nie mogłam nie zatrzymać palca na telefonie i nie powstrzymać scrollowania. Poczytałam więcej i krew się we mnie wzburzyła, choć myślałam do tej pory, że spór o tym, czy cesarskie cięcie to jeszcze poród, mnie nie wciągnie w swoje przepychanki.
Wiecie pewnie, jak bardzo lubimy przenosić się z Arturem do odległych czasów i spacerować po muzeach. Jeszcze bardziej lubimy pokazywać odkryte przez nas miejsca swoim bliskim i tak, ostatnią wakacyjną niedzielę spędziliśmy w Rezerwacie Archeologicznym Zawodzie.
Kiedyś pisałam dzienniki. Zaczęłam bazgrolić i przestałam. Jednak chęć pisania, nawet do szuflady, została. Żona Artura, Mama Poli i Tolka. Właścicielka Gary'ego, psa. Z zawodu nauczycielka nauczania początkowego, marzycielsko - podróżniczka.
Witaj na łamach mojego wirtualnego dziennika :)
.
