Ruszyła wczoraj, dzisiaj trwała. Galeria Bezdomna, jaka odbywa się co roku w Kaliszu, tym razem przyciągnęła do siebie (podobno) tysiące osób. Ilu z nich chciało nacieszyć oko i liznąć sztuki, a ilu przyszło z ciekawości i chęci zobaczenia starego więzienia? Ciężko stwierdzić, nie zmienia to jednak faktu, że w tym roku Bezdomna odniosła sukces.

Galeria Bezdomna w Kaliszu odbyła się po raz siódmy. Celem jej organizatorów jest zaprezentować fotografie, rysunki, obrazy szerszej gronie publiczności w ciekawych miejscach, do których zazwyczaj nikt od niechcenia nie trafia. Jedną z poprzednich lokalizacji była np. opuszczona Fabryka Fortepianów i Pianin "Calisia". Jest to niezła gratka dla osób interesujących się tym, co stare, opuszczone i zapomniane w jakiś sposób przez inwestorów. Dzięki Bezdomnej można nie tylko zobaczyć sztukę, ale i zwiedzić miejsca, do których samemu się nie dotrze.
Tegoroczna edycja odbyła się w byłym kaliskim więzieniu przy ul. Łódzkiej, nazywanym "Zamkiem" przez nawiązanie architektury. Wieże kontrolne i mury przypominające zamek od lat stanowiły lokalizację dla różnego pokroju więźniów. Jego stan był jednak na tyle opłakany, że należało zrobić generalny remont. Po przeliczeniu jednak stwierdzono, że nie opłaca się odnawiać cel, które za chwilę nie będą spełniały wymagań (miejsce na łóżko i sedes okazuje się zbyt małe dla więźnia, trzeba dać mu więcej przestrzeni) i ostatecznie zamkowe więzienie zlikwidowano.
Fakt, odrapane mury, zardzewiałe metalowe drzwi i kraty w oknach przypominały raczej średniowieczne twierdze, niż współczesne więzienie. Przy zwiedzaniu i wyobrażaniu sobie, jak mogło wyglądać życie w celi, nie było do śmiechu. Po dłuższym przebywaniu niejeden pewnie pomyślał, że można by tu nakręcić niejeden dobry horror.

Co do wystawy odniosłam wrażenie, że prace powtarzają się z tym, co było dawniej. Znalazłam jednak perełki, które wbiły mi się w pamięć, zdjęcia zobaczycie poniżej.

Wrażenia niesamowite, życzę sobie więcej takich przeżyć. Zachęcam Was do korzystania z tego typu "rozrywek". Niedługo coraz więcej miejsc popadnie w zapomnienie, coraz więcej miejsc przestanie istnieć. Dobrze, że są ludzie, którzy choć na chwilę je ożywiają.

Udanej niedzieli.

Jeszcze chwilę temu wszyscy czekali na pąki na drzewach. Pąki zmieniły się w kwiaty i już na moment nie będzie ani jednego. Teraz instagramowy czas na bez, konwalie, herbatę na tarasie... To dla tych, którzy widzą, co się dzieje. tylko czy faktycznie widzą?

PRACA, DOM, DZIECI, PIES.
Zadzwoń tutaj, kup to, uprasuj tamto, spotkaj się z kimś. Tyle na głowie!
Mało kto zwraca na to, że w każdej kolejnej minucie już nie jesteśmy tacy sami. Gdzieś tam komórki już się postarzały, naskórek obumarł, włos spadł z głowy. Biegniemy do przodu nie widząc, jak wszystko się zmienia.
Jedynym zegarem, jaki dobitnie uświadamia nam upływający czas, jest natura. Liście drzew, dzień i następująca po nim noc, chmury ciągle nie takie same. Chwała temu kto to widzi, szczęściarz, kto może być na bieżąco na co dzień.

Od jakiegoś czasu zwracam większą uwagę na to, co się dzieje ze mną i wokół mnie.
Żyjemy w świecie wszędobylskiego Internetu i jesteśmy od niego uzależnieni. Czytamy, przeglądamy, lajkujemy i słuchamy. Mamy dostęp do dosłownie wszystkiego. Wystarczy trafić w odpowiednie słowo w wyszukiwarce i już mamy wyłożone na tacy wszystkie informacje, jakimi jesteśmy zainteresowani. Oglądamy zdjęcia wrzucane tak chętnie i czerpiemy inspirację. Czasami zastanawiamy się, dlaczego to nasze życie nie jest takie inspirujące, dające innym motywacyjnego kopa?
Ano dlatego chociażby, że siedzimy i ruszamy jedynie kciukiem. Wertując kolejne strony, włączając kolejne zdjęcia. Tracimy czas na podziwianie kogoś innego, marząc by trafić gdzieś na internetowe podium , podczas gdy po prostu żyjemy z dnia na dzień. W tej sferze marzeń i ciepłych kapciach. Tracąc kolejne cenne minuty na zrobienie kroku wprzód.

CHCESZ BZU? TO GO ZERWIJ!

To może na lody pójdziemy? Jak w reklamie McDonald's, w końcu dziadek wie najlepiej.
Oczywiście! Idź na lody, zrób zdjęcie, jeśli chcesz podbić w ten sposób świat. Albo zjedz te lody i poczuj, że w końcu zrobiłaś coś dla siebie.
Zrób to zdjęcie, napisz w końcu post. Zaparz herbatę, sięgnij po książkę.
Jutro może Cię już nie być.
Nie tak dawno świat opuściła Maria Czubaszek. Kobieta niesamowicie zdystansowana. Żyjąca całą sobą, bez ociągania się. Ciało zaraz zniknie, zostawiła po sobie wiele. Słowa, pamięć, zdjęcia.
A Ty co zostawisz?
Kapcie?

Dziś Noc Muzeów. Rusz się.

Chcę lato. Albo nie. Nie chcę lata, chcę ciepło jak teraz, słońce, które grzeje, a nie spala. I coś jeszcze: uciec gdzieś na koniec świata. Chociaż na weekend.
Koniecznie.

AWARIA, CZYLI BRAK MOCY!
Baterie mrugają, potrzebna mi ładowarka w postaci zmiany klimatu. Od dziecka mieszkam na nizinach. Wielkopolska jest piękna, mamy tu lasy, jeziora mniejsze lub większe, pola... Dla mnie jest piękna, jak cała Polska. Jednak to góry przede wszystkim dają mi wytchnienie, na duszy jakoś lżej od samego ich widoku... Jednak blisko nie mam, w samochód wsiąść = ładnych parę godzin podróży, z noclegiem koniecznie.
Góry, morze, jechać, byle daleko stąd! Jednak nie wolno mi wszystkiego rzucić, trzeba sobie poradzić jak duża dziewczynka. Wygenerować czas na wszystko. Bo wszystko ma swoje miejsce.
Przesadziłam z pracą. Najpierw dodatkową opieką nad dziećmi, zasuwałam jak robocik, aż pewnego dnia poczułam, że nie daję radę. Coś ucieka mi między palcami, życie mknie, a ja całymi dniami gdzieś na zarobku. Gdybym jeszcze odłożyła adekwatną sumę i mogła sobie teraz wynagrodzić te dni, ale gdzieżby znowu! Pieniądze uciekły, nawet nie wiem, kiedy.
Zrezygnowałam na rzecz odpoczynku w domu, jednak dziwnym trafem okazało się, że w internetach milion inspiracji do pracy w szkole. Zmieniłam opiekę na ślęczenie i szukanie coraz to nowych ćwiczeń, gier...
Czas na szukanie, kopiowanie, poza tym sprzątanie, gotowanie, robienie co się powinno robić...

Przeczytaliście te wypociny? Te żale srogie?
Jeśli tak, to dobrze, jeśli nie, wróćcie do początku.
Oto właśnie przed Wami krótki poradnik, jak sprawić, by pół roku życia mignęło jak z bicza strzelił, w zamian nie zostawiając nic.
Jest to też świetny przepis na to, jak w pewnym okresie czasu wykończyć się i wypalić, żeby potem pluć sobie w brodę. I zapomnieć, kim się jest. Skoro wiecie już, jak się zarobić po pachy...

CO TRZEBA ZROBIĆ?

Książka, spacer, kawa bądź herbatka, zieleń drzew i spokój. Tylko tyle i aż tyle. Domyślam się, że nie jestem jedyną Polką, która w tym momencie tak narzeka. Nie może być inaczej - pięknie na świecie, kwiaty kwitną, ptaki śpiewają, słońce świeci, czego więcej chcieć. Tak się widzę w głowie, w realnym świecie widzę kompletne przeciwieństwo. Na szczęście pozostało mi jeszcze tyle oleju w głowie, że udało mi się zakasać rękawy do pierwszych dobrych poczynań!

Zostawiłam wszystkie papiery w szkole, materiały dla dzieci mam naszykowane na cały tydzień, lekcje opracowane do końca roku... Proszę! Można? Można!
Biorę książkę w rękę, wyłączam Fb i Insta, wstawiam wodę na herbatę...
Za oknem symfonia ptaków, choć nie mieszkam na wsi, słucham rano. Więcej patrzę na niebo, gdy jest niebieskie, niebiańskie.
Trochę mi tęskno za wycieczkami, ale wiem, że na razie nie. Na razie obowiązki, rozliczenie się z obietnic. A potem niech się wali, niech gadają!
Regeneracja nie jest łatwa, nie jest szybka. Trochę potrwa, ale pierwsze kroki już podjęte.

Wiosną wszystko ożywa, kwitnie bez... Smutno byłoby tak zapaść się w sobie i siedzieć w jakimś niewolniczym kokonie. Jest taki projekt arteterapeutyczny, który teraz mi się przypomniał.
Na świadomość własnego ciała, warsztat teatroterapeutyczny.
Grasz i odkrywasz siebie. Poruszasz struny i dostrzegasz to, co skryte lub zakurzone.

Odkryjmy się na nowo na wiosnę. Po to chociażby, by latem w końcu żyć i mieć co zapamiętać.


Dajmy z siebie wszystko. Jesteś tego warta.;-)

Od dziecka miałam co do siebie wiele wymagań. Jako najstarsza z czwórki potomstwa zostałam obsypana oczekiwaniami do spełniania, choć nie mówiło się o tym głośno. Przeszły one na mnie, weszły uchem i wyszły paznokciem u stopy. I tak siedzą od małego.

Pamiętam pierwszą jedynkę, jaką dostałam z kartkówki. Matma, mnożenie... Znienawidziłam. To była czwarta klasa i nie miałam pojęcia, czym są kartkówki. Nie był to sprawdzian, więc machnęłam ręką, a później wyszło jak wyszło. Jedynka, krzyk mamy, zakaz telewizji i wina, że jestem kiepska.

Kiepska albo raczej: gorsza.

Zawsze tak to odbierałam. Nie pamiętam, bym czuła się doceniania za błachostki i za to, że zrobiłam jak umiałam. W pamiętniku też  tym ani słowa (a pierwszy założyłam w II klasie szkoły podstawowej). Tak czy owak, uczyłam się mimowolnie szukać między wierszami, obserwować mimikę innych, odgadywać co sobie myślą... i niestety porównywałam się do "ideału", w jakim inni mogliby mnie widzieć. Chciałam podpasować się, wywrzeć dobre wrażenie i zrobić wiele, by zaspokoić czyjeś oczekiwania.
Smutne, acz prawdziwe.
I nikt mi nie wmówi, że nie miał kiedyś podobnie...

Ciągnęło się to za mną długo długo... Aż nie dostałam największego z możliwych kopa w tyłek.
W pewnym momencie okazałam się tak wypłowiała z siebie, tak bardzo bezosobowa... Skrajnie szara, jak kameleon zmieniająca barwy w kolory każdej napotkanej twarzy. I koniec, nastoletnia miłość życia przeszła mi koło nosa, oczywiście nie wiadomo dlaczego..?
Pół roku załamania i płakania nad sobą, a później ciężka harówa, by się podnieść. I koniecznie! Nauczyć się zaprzestania myślenia o tym, co myślą o mnie inni!

Czy się udało, czy nie... Trudno stwierdzić. Oceny ludzi, których lubię zawsze odbijają się jakimś echem w środku mnie. Zazwyczaj ulatują. Niektóre jednak czas jakiś trwają we mnie. Z tą różnica, że nie próbuję już być dla nikogo idealna, wpisana w jego oczekiwania.

Napisałam to. Lepiej mi jakoś kiedy pomyślę o sobie kiedyś i dziś.
Robię to rzadko, bo wolę płynąć. Nie umiem jeszcze żyć absolutnie w tu i teraz, ale też nie wybiegam zbytnio w przyszłość, przeszłość wspominam jedynie, już nie przeżywam.

Staramy się być ideałami. Wpatrujemy się w coraz to nowe twarze, czytamy blogi, lajkujemy zdjęcia, słuchamy, oglądamy... Często zastanawiamy się "Ile mi do niej brakuje? A ile do niego?". Szkoda, że nikt od dziecka nie uczył nas myśleć "Ile jej lub jego brakuje do mnie?".
Szkoda, że nikt nie uczył nas pewności siebie oraz chęci do poznawania swojego ja.

Dobra myśl na pierwszy krok w stronę słońca: wsadź pod miotłę oczekiwania innych. Pochowaj je po kątach, wyrzuć za okno, spłucz w sedesie. Zrób co chcesz, tylko odpuść sobie.

Tak sobie mów, i ja sobie też tak mówię.

Jest taka pewna prawda, która zawsze ma odzwierciedlenie w rzeczywistości. Zazwyczaj skryta i milcząca, wychodzi z ukrycia w momencie, kiedy zupełnie się jej nie spodziewamy. Tą prawdą jest fakt, że ludzie rozczarowują.

Na swojej drodze nie sposób nie spotkać ludzi, z którymi mniej lub więcej mamy styczności. Lubimy ich, tolerujemy, kochamy lub nienawidzimy. W spotkaniach z innymi ludźmi budzą się w nas emocje, o jakie czasami siebie nie podejrzewamy, które chcemy wywołać albo zagłuszyć. I wszystkie z nich staramy się przeżyć w najmniej krzywdzący nas sposób. Tylko czasem się nie daje...

Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz poczułam rozczarowanie. Będąc dzieckiem zawsze stałam gdzieś z boku, nieśmiała i wycofana. Zwykle nie chciałam się wychylać, chyba trochę bałam się reakcji innych. Obawiałam się tego, co mogą powiedzieć. Nie mi. Tego, co powiedzą sobie gdzieś za plecami przy chórze tłumionego chichotu. Z ustami zakrytymi rękoma i rozbawionym wzrokiem wbitym prosto we mnie.

Od zawsze byłam też wobec siebie bardzo krytyczna, toteż nietrudno było mi znieść krytykę innych. Nawet, jeśli najpierw wywoływała u mnie płacz, obcięcie skrzydeł i lekkie załamanie, to jednak jakoś przeze mnie przechodziła bez większych strat. Problemem dla mnie była wtedy myśl, że ktoś gdzieś między sobą, półsłówkami... może obdzierać mnie z twarzy, nie dając możliwości obrony.

Od tamtego czasu moja samoocena znacząco wzrosła, a ja nie boję się już wychodzić poza szereg. Jednak dziś poczułam się jak ta mała dziewczynka ze spiętymi włosami, schowana gdzieś w ścianę na korytarzu, nie patrząca w oczy, by nie zobaczyć w nich śmiechu i drwiny.

Człowiek nie jest doskonały, nawet jeśli takim się wydaje. Sytuacje czynią go takim, jakim pewnie czasami sam nie spodziewa się być. I tak z kogoś, kto może starać się o stopień bycia dla innym autorytetem, można stać się zwykłym szarakiem, do tego złośliwym i wrednym. Na wzór zupełnie się  nie nadającym. Zdarzają się przypadki, że czasem cicha woda brzegi wyrwie i wtedy ktoś zupełnie anonimowy i popychany zaskakuje wszystkich stając się chodzącą cnotą. Szkoda, że znam raczej osoby pierwszego pokroju...

Udowodniono mi dzisiaj, że czasami nie ma co liczyć na granice w dogryzaniu i pluciu jadem. Głupie śmieszki i wymowne spojrzenia tak bardzo kobiece... Solidarność plemników nie istnieje. Nie ma na świecie niczego groźniejszego i bardziej wrednego niż kobieta, której kiedyś mocno nadepnięto na odcisk. Wystarczy, że poczuje taka rządzę zemsty i przypalenia kogoś żywym ogniem. Nawet jeśli  sprawa nie jest wyjaśniona i zemsta zupełnie jest nie na miejscu, bo wystarczyłaby chwila wyjaśnienia...

Zdarza się, że czasami możemy się domyślać u kogo w głębi duszy siedzi taka dwulicowa menda. Wtedy sprawa jest prosta: patrzysz na nią i nawet, jeśli już się zdarzy cyrk, to w sumie Cię to nie dziwi. Wyglądała na taką. Gorzej, jeśli w taki szmirowaty sposób postępuje osoba, co do których żywiliśmy choćby krztę nadziei na jej nienaganne oblicze. Wtedy budzi się rozczarowanie, zdumienie, zaskoczenia, czasem złość lub przykrość, szczególnie jeśli ten czarny blask bije po naszych oczach i nas docelowo. I co z tym zrobić?

Dzisiejszego dnia ręce mi opadły widząc akcje, mogłoby się zdawać, wartościowych ludzi. Wiele już rzeczy wiem i wiele umiem nazwać. Nie wszystko jestem w stanie przewidzieć i z tą nauką położę dziś głowę na poduszce.

Oby jak najmniej takich uczuć tej wiosny. Sobie i Wam.

Śnieg wreszcie się stopił. Spadał nam na głowy, gdy szliśmy blisko budynku. Spadał i nie myślał, że komuś krzywdę może zrobić. Niebo szare, nieprzepuszczalne i aż skłania do ściągania nad głowę ciemnych chmur zakrywających choćby znikomy cień pogody na twarzy. Narzekać się chce.

Czekam już z sercem na ramieniu na słońce i ciepło takie, żeby zrzucić pluszowe kurtki.
Energii trochę mniej, coś dusi w piersi, a wstawać dalej się nie chce.
I to byłoby na tyle w kwestii narzekania!

Dzień Kobiet za mną, spędziłam go drzemiąc, jedząc czekoladowy torcik i oglądając film. Bardzo damski, Arturowy był aż zniesmaczony ;-)
Pytał mnie dziś, co myślę o PIS i PO, kto ma rację według mnie? Pytam się: jaką rację, w czym? Jestem zupełnie apolityczna, nie mam większego pojęcia co politycy mówią, robią... Chyba że jest coś zupełnie nonsensownego lub zabawnego. Aż tak z daleka od wiadomości nie stręczę, poza tym przeglądam codziennie Facebooka - wystarczy.

Politycy mają to do siebie, że zmieniają swoje zdanie jak tylko zawieje im chorągiewka. Raz jedno, później drugie, robią to, czego kiedyś się wyrzekali i odwrotnie. Ludzie tak mają. Wszyscy, bez wyjątku, a w każdym razie spora większość. Nic się nie zrobi, trzeba to znieść.
Na nic zdają się narzekania, walki na słowa (czasem i na czyny) z gadaniem ludzkim, wymądrzaniem się, niesłusznym ocenianiem i krytykowaniem wszystkiego wkoło. Ludzie mówią co chcą i robią to tak, by wyjść z twarzą. Coby nikt sobie o nich nie pomyślał, że są imbecylami, kretynkami, półmózgami i ośmieszają się samą swoją bytnością.

Z okazji wczorajszego dnia życzę sobie i wszystkim Wam, wokół, ignorancji wszelkiej na słowa, na które nie mamy wpływu. Niech sobie są. Zapewne z biegiem czasu zginą gdzieś w locie, a my będziemy zdrowsi o parę nerwów mniej. Do tego też życzę sobie przetrwania, bo przedwiośnie i ciągłe zmiany pogodowe nie wpływają dobrze na moje baterie. Ręce sięgają kostek, a nogi coś powłóczą, więc zapijam się sokiem z brzozy i czekam poprawy. Na to mam wpływ i tego się trzymam. Ludzkie gadanie puszczam mimo uszu.

P.S. Podobały mi się niedawne "bulwersujące" słowa Maćka Stuhra. Śmiesznie powiedział.