Jest taka pewna prawda, która zawsze ma odzwierciedlenie w rzeczywistości. Zazwyczaj skryta i milcząca, wychodzi z ukrycia w momencie, kiedy zupełnie się jej nie spodziewamy. Tą prawdą jest fakt, że ludzie rozczarowują.

Na swojej drodze nie sposób nie spotkać ludzi, z którymi mniej lub więcej mamy styczności. Lubimy ich, tolerujemy, kochamy lub nienawidzimy. W spotkaniach z innymi ludźmi budzą się w nas emocje, o jakie czasami siebie nie podejrzewamy, które chcemy wywołać albo zagłuszyć. I wszystkie z nich staramy się przeżyć w najmniej krzywdzący nas sposób. Tylko czasem się nie daje...

Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz poczułam rozczarowanie. Będąc dzieckiem zawsze stałam gdzieś z boku, nieśmiała i wycofana. Zwykle nie chciałam się wychylać, chyba trochę bałam się reakcji innych. Obawiałam się tego, co mogą powiedzieć. Nie mi. Tego, co powiedzą sobie gdzieś za plecami przy chórze tłumionego chichotu. Z ustami zakrytymi rękoma i rozbawionym wzrokiem wbitym prosto we mnie.

Od zawsze byłam też wobec siebie bardzo krytyczna, toteż nietrudno było mi znieść krytykę innych. Nawet, jeśli najpierw wywoływała u mnie płacz, obcięcie skrzydeł i lekkie załamanie, to jednak jakoś przeze mnie przechodziła bez większych strat. Problemem dla mnie była wtedy myśl, że ktoś gdzieś między sobą, półsłówkami... może obdzierać mnie z twarzy, nie dając możliwości obrony.

Od tamtego czasu moja samoocena znacząco wzrosła, a ja nie boję się już wychodzić poza szereg. Jednak dziś poczułam się jak ta mała dziewczynka ze spiętymi włosami, schowana gdzieś w ścianę na korytarzu, nie patrząca w oczy, by nie zobaczyć w nich śmiechu i drwiny.

Człowiek nie jest doskonały, nawet jeśli takim się wydaje. Sytuacje czynią go takim, jakim pewnie czasami sam nie spodziewa się być. I tak z kogoś, kto może starać się o stopień bycia dla innym autorytetem, można stać się zwykłym szarakiem, do tego złośliwym i wrednym. Na wzór zupełnie się  nie nadającym. Zdarzają się przypadki, że czasem cicha woda brzegi wyrwie i wtedy ktoś zupełnie anonimowy i popychany zaskakuje wszystkich stając się chodzącą cnotą. Szkoda, że znam raczej osoby pierwszego pokroju...

Udowodniono mi dzisiaj, że czasami nie ma co liczyć na granice w dogryzaniu i pluciu jadem. Głupie śmieszki i wymowne spojrzenia tak bardzo kobiece... Solidarność plemników nie istnieje. Nie ma na świecie niczego groźniejszego i bardziej wrednego niż kobieta, której kiedyś mocno nadepnięto na odcisk. Wystarczy, że poczuje taka rządzę zemsty i przypalenia kogoś żywym ogniem. Nawet jeśli  sprawa nie jest wyjaśniona i zemsta zupełnie jest nie na miejscu, bo wystarczyłaby chwila wyjaśnienia...

Zdarza się, że czasami możemy się domyślać u kogo w głębi duszy siedzi taka dwulicowa menda. Wtedy sprawa jest prosta: patrzysz na nią i nawet, jeśli już się zdarzy cyrk, to w sumie Cię to nie dziwi. Wyglądała na taką. Gorzej, jeśli w taki szmirowaty sposób postępuje osoba, co do których żywiliśmy choćby krztę nadziei na jej nienaganne oblicze. Wtedy budzi się rozczarowanie, zdumienie, zaskoczenia, czasem złość lub przykrość, szczególnie jeśli ten czarny blask bije po naszych oczach i nas docelowo. I co z tym zrobić?

Dzisiejszego dnia ręce mi opadły widząc akcje, mogłoby się zdawać, wartościowych ludzi. Wiele już rzeczy wiem i wiele umiem nazwać. Nie wszystko jestem w stanie przewidzieć i z tą nauką położę dziś głowę na poduszce.

Oby jak najmniej takich uczuć tej wiosny. Sobie i Wam.

Śnieg wreszcie się stopił. Spadał nam na głowy, gdy szliśmy blisko budynku. Spadał i nie myślał, że komuś krzywdę może zrobić. Niebo szare, nieprzepuszczalne i aż skłania do ściągania nad głowę ciemnych chmur zakrywających choćby znikomy cień pogody na twarzy. Narzekać się chce.

Czekam już z sercem na ramieniu na słońce i ciepło takie, żeby zrzucić pluszowe kurtki.
Energii trochę mniej, coś dusi w piersi, a wstawać dalej się nie chce.
I to byłoby na tyle w kwestii narzekania!

Dzień Kobiet za mną, spędziłam go drzemiąc, jedząc czekoladowy torcik i oglądając film. Bardzo damski, Arturowy był aż zniesmaczony ;-)
Pytał mnie dziś, co myślę o PIS i PO, kto ma rację według mnie? Pytam się: jaką rację, w czym? Jestem zupełnie apolityczna, nie mam większego pojęcia co politycy mówią, robią... Chyba że jest coś zupełnie nonsensownego lub zabawnego. Aż tak z daleka od wiadomości nie stręczę, poza tym przeglądam codziennie Facebooka - wystarczy.

Politycy mają to do siebie, że zmieniają swoje zdanie jak tylko zawieje im chorągiewka. Raz jedno, później drugie, robią to, czego kiedyś się wyrzekali i odwrotnie. Ludzie tak mają. Wszyscy, bez wyjątku, a w każdym razie spora większość. Nic się nie zrobi, trzeba to znieść.
Na nic zdają się narzekania, walki na słowa (czasem i na czyny) z gadaniem ludzkim, wymądrzaniem się, niesłusznym ocenianiem i krytykowaniem wszystkiego wkoło. Ludzie mówią co chcą i robią to tak, by wyjść z twarzą. Coby nikt sobie o nich nie pomyślał, że są imbecylami, kretynkami, półmózgami i ośmieszają się samą swoją bytnością.

Z okazji wczorajszego dnia życzę sobie i wszystkim Wam, wokół, ignorancji wszelkiej na słowa, na które nie mamy wpływu. Niech sobie są. Zapewne z biegiem czasu zginą gdzieś w locie, a my będziemy zdrowsi o parę nerwów mniej. Do tego też życzę sobie przetrwania, bo przedwiośnie i ciągłe zmiany pogodowe nie wpływają dobrze na moje baterie. Ręce sięgają kostek, a nogi coś powłóczą, więc zapijam się sokiem z brzozy i czekam poprawy. Na to mam wpływ i tego się trzymam. Ludzkie gadanie puszczam mimo uszu.

P.S. Podobały mi się niedawne "bulwersujące" słowa Maćka Stuhra. Śmiesznie powiedział.

Jeszcze dwa dni przed Sylwestrem powtarzałam jak mantrę, iż w Nowy Rok uda mi się znaleźć czas na wpis na blogu. W końcu nie chcę, żeby wymarł śmiercią naturalną. Miałam ambitne pomysły w związku z tym: podsumować rok, zapisać cele noworoczne, rozpisać kilka afirmacji itp. Cud, miód i... jak zwykle nic z tego.

Od tego dnia minęła już niejedna doba, a czas znalazłam dopiero dziś. Lub raczej chęci, by usiąść i pisać.

Wspominając pomysły na ten wpis nie wykonam żadnego z nich, ponieważ:

1. Nie podsumuję roku.
Był świetny. Wiem o tym. Trzy prace, góry, Mazury, Warszawa, nowi znajomi, ogniska, pierścionki, piesuś i dobre chwile. Zrobiłam kiedyś cudne podsumowanie - wypisałam prawie dzień po dniu - miłe zjawiska, wydarzenia, dobre słowa... Było to wtedy, gdy zapisywałam skrupulatne dzienniki. Po dziś dzień leżą w pudle, opasłych kilka zeszytów w kratkę i czekają, aż może będę chciała do nich wrócić. Lecz! Było to dawno temu, gdy nikt nie zaglądał mi bez ramię i siedziałam w samotni swojego życia. Teraz mam pełno Artura, dzienniki odeszły do lamusa, a ja staram się zapamiętać jak najwięcej.
Podsumowanie? Było super! Bez podliczania, ile dni mi się udało, a ile nie!

2. Nie zapiszę postanowień noworocznych.
Owszem, wiem jak ważne jest postawienie sobie celu i cierpliwe dążenie do jego realizacji. Sprzyja to rozwojowi osobistemu i świetnych cech charakteru takich jak: pewność siebie, wytrwałość, czy konsekwencja. Pisałam kiedyś całe listy, nigdy jednak do nich nie wracałam. Nie mam pojęcia, czy kiedykolwiek spełniłam jakieś noworoczne postanowienie.
W mojej głowie kręci się kilka pomysłów i zadań jakie mam do wykonania w tym roku. Wierzę siebie i w to, że wszystko mi się uda. Mam dziwne przeczucie, że los mi sprzyja, bo niby dlaczego nie? W związku z tą dobrą myślą nie mam zamiaru zapisywać gdziekolwiek ani jednego postanowienia, które będę musiała wykonać, bo... nico, jak co roku ;-)
Postanowienia: nie ma, wolę żyć z poczuciem lepszego jutra, niż zasmucać się, że nie wykonuję któregoś numerka z listy.

3. Nie wymyślę ani jednej afirmacji.
Właściwie to nie do końca. Wymyślę ją prędzej czy później, ale nie teraz. Teraz jest dla mnie bardzo łaskawe i nie czuję potrzeby większych zmian. Niech się dzieje, niech każdy dzień daje mi to, co do tej pory, a będzie dobrze. Przyjdzie czas i potrzeba: zacznę wołać myślami dobre zdarzenia, teraz nie. Teraz jest mi dobrze.
Afirmacja: może później.

Zmuszanie się do czegokolwiek nie jest dobre. Samo słowo: przymus nie kojarzy się zbyt dobrze. Kiedyś kobiety musiały prać w lodowatej wodzie rzeki, bo nie było pralek. Kiedyś dzieci bawiły się na podwórkach, bo nie każdy miał w domu komputer. Nikt nie był z tych powodów nieszczęśliwy, bo nikt nie odbierał tego jako przymus, tylko raczej rzeczywistość. Akceptowało się to, co się ma i nie było w tym ani krzty złego.
Dopóki nie pojawia się przymus - żyje się całkiem nieźle.

I ja, w tym nowym roku, nie mam najmniejszego zamiaru zmuszać się do czegokolwiek. Akceptuję to, co należy, bo po cóż robić inaczej?

Choć Sylwester dawno za nami, życzę Wam mądrych decyzji.

Ż.

Zazwyczaj zaczyna się tak: "Ach, uwielbiam święta Bożego Narodzenia! Wszyscy są dla siebie mili, odwiedzamy się, każdy otrzymuje wymarzony prezent, śpiewamy kolędy, jemy z przyjemnością i oglądamy same ciekawe filmy w tv!". A jeśli jednak święta wcale nie różnią się od codzienności?

Nie mam tu na myśli ciężkich świąt typu bieda, pijani rodzice, sieroctwo, bezdomność i inne czynniki wpływające na brak świątecznej aury.

Telewizja mami nas cukrowymi obrazkami świąt jak z filmu: uśmiechnięta, pełna rodzina, ciepły dom, udekorowany w lampki, łańcuchy i bombki... Dania wg Pascala i ciasta mistrza Małeckiego, grzeczny pies i stos idealnie zapakowanych prezentów pod choinką. Wszystko w atmosferze miłości, dobroci i przyjaźni, z którymi pozujemy do zdjęć, a których nie mamy w oczach. Nie mówcie, że nie wiecie,jak to jest, gdy wszyscy przy obiedzie uśmiechają się, a w oczach mają mróz i niechęć. Słodziutko. Palce lizać!

Święta mają to do siebie, że są raz w roku. Raz w roku! Jeden jedyny raz, kiedy można odsunąć na bok jakieś zadziory, żale przeszłości i na chwilę wysilić się, by być dla kogoś miłym. Teoretycznie łatwizna, w praktyce - nic z tego. Przy bogatym stole, kolędach z płyt i lampkach odbijających się w oknach, aż prosi się o zrobienie dużego wdechu, odpuszczeniu grzechów i podaniu sobie rąk. Przykre, że nie wszystkich na to stać. Mnie też nie. Wolę skupić się na tym, że to wszystko jest udawane, a w środku gdzieś wściek i piana z pyska, która nie ma ujścia.

Tego roku święta były dziwne. Doświadczyłam dwóch rodzinnych kłótni, nieudanych prezentów, zawiedzionych oczekiwań... Coś dziwnego dzieje się ze światem, albo raczej : z ludźmi. Zdaje się, jakby każdy oczekiwał czegoś od drugiej osoby i tylko na tym był skupiony. Ty powinieneś powiedzieć to, ty zjeść to, a ty cieszyć się w tym momencie. Hen, w daleką dal odpływa uroczy obraz świąt z pocztówki, bo prezenty mimo, że w pięknym opakowaniu, nie chowają w sobie bransoletki, jaką by się chciało. Bo się nie powiedziało, jaką się chce, bo była za droga na kieszeń kupującego...

Na stole jedzenie pyszne. Dania wylewają się z misek, pachnie tak, że u sąsiada czuć, ciasta ociekają czekoladą, a mandarynki leżą w kącie, bo któż by zwrócił uwagę, gdy na stole takie rarytasy... I znów nerwy, bo kiedy w noc Wigilii rzucamy się na talerze, tak w drugi dzień świąt nikt już na jedzenie patrzeć nie może. I słuchać nie może, bo gospodynie jak co roku w święta rzucają litanię: "Zjedz jeszcze, a może..., a może... ja się tak narobiłam, przecież tego nie pomrożę, o matko, ile jedzenia zostało!". Jeść się odechciewa. Nie dość, że wszystko przeżarte, ociężałe, to jeszcze zmuszane do dalszego opychania się.
Na marginesie - u dzieci takie zmuszanie może w efekcie zniechęcić je do czegokolwiek. Wpychanie w dziecko na siłę strawy i krzyki, że przecież "tyle się narobiłam!" rodzą w nim poczucie winy skutkujące stresem zaciskającym żołądek. Tak więc drodzy rodzice i babcie przede wszystkim - z głową!

Trzy dni świąt i można zęby stracić. Nie na twardych piernikach pieczonych tydzień wcześniej, aby zdążyć na czas. Na nerwach, przez które zaciskamy szczęki, by tylko jakoś wytrwać ten wzmożony czas witania się, wymyślania na szybko tematów do rozmów i nie reagowania na zaczepki niektórych zgorzkniałych postaci lubiących komentować innych (nigdy siebie).

Marzę o tym, by kolejne święta spędzić gdzieś daleko. Właściwie przydałby mi się odpoczynek i reset. Od świąt i doszywanej aureolki na głowie u każdego, kto jej nie ma i nigdy mieć nie będzie.

Pod te gorzkie wywody - udanego Nowego Roku wszystkim!

Jest szał! Wściek nóg i rąk. Przedmioty, które wcześniej stały na promocji, w tym momencie kosztują dwa razy tyle. Migają światełka, na bombki nikt nie zwraca uwagi, a ludzie biegają, gadają i nie usiądą nawet na chwilę. Święta idą pełną krasą.

Nie umyłam jeszcze okien i w tym roku nie umyję. Tak jak to zrobiłam w ubiegłym roku. Jezus przyjdzie i mnie zgromi, bo chyba dla Niego się te okna myje? Nie zrobiłam jeszcze przedświątecznych przetarć kurzu za szafami ani ściągania pajęczyn. I chyba nie zrobię. Nie mam w sumie takiego zamiaru.

Od wczoraj jestem zła.
Siedzę teraz i mam muchy w nosie.

W ubiegłym roku obiecałam sobie, że prezenty na te święta zacznę kupować w sierpniu.
Pierwsze rzeczy kupiłam na początku listopada. Jest ich sporo, do tego jedna połowa rodziny baaadzo wymagająca... Czasu na główkowanie nad prezentami nie było, więc kupiliśmy z Arturem zachcianki, o jakich nam mówili. Jestem zła, bo niektóre z nich to badziewia, za które ewidentnie przepłaciliśmy. Oby nie poszło wszystko w kąt, bo w sumie trochę się staraliśmy przy ich wyborze. Żeby były ładne i choć trochę niebadziewne.

Zastanawia mnie dziś, co mnie właściwie tchnęło, aby w ogóle zacząć tak myśleć. Do tej pory kupowałam prezenty wg własnego uznania i nie pamiętam, by były źle trafione. Przed wyborem czegokolwiek robiłam zazwyczaj mały wywiad, obserwacje człowieka i kupowałam to, co czułam. Pal licho, że w tym roku planowałam zrobić coś ręcznie, ale!
Po pierwsze: zabrakło mi czasu.
Po drugie: nie ogarnęłam tego w porę.
Po trzecie: zapewne mało kto doceniłby moją pracę.

W jakich my czasach żyjemy, że ludzie tak bardzo przywiązują się do rzeczy, a jednocześnie wybrzydzają wszystko i wszystkich. To ma nie ten kolor, tutaj kształt dziwny, zapach jakiś taki bez szału, szalik fajny, ale mógłby być dłuższy... i tak dalej, i dalej...

Wszystko źle, wszystko fe, a ja dałam się wciągnąć w to gorzkie myślenie!

Za tydzień Wigilia, a czar świąt gdzieś tam wisi poza moim zasięgiem. Dostrzegam lampki, choinki i ludzi wyczekujących przy sklepowych kasach. Słucham kolęd i świątecznych piosenek. Czekam na wolny wieczór, w którym ponure myśli schowają się i pozwolą odetchnąć. Mam w sobie jakiś bieg, za czymś, czego nazwać nie umiem. Z jednej strony chcę spokoju, jednak gdy mam chwilę dla siebie, to popycham się do czynności - sprzątania, uczenia się, różnych rzeczy.

Mam dzisiaj na sobie czarną bluzę i jakoś mi czarno.

Wyczerpanie materiału na dobre podejście.

Very stupid.

To kot Bloczek, z którym widujemy się raz w tygodniu. Przypomina mi, że najlepiej iść swoją drogą.