Już za chwilę zaczynamy, próbowanie, smakowanie, podjadanie. Pola zbliża się do ukończenia szóstego miesiąca życia i w związku z czym traci miano całodobowego ssaka piersi. Witajcie jabłuszka, marcheweczki i pyreczki!
Jak każdy szanujący się bloger, powinnam w tym momencie napisać ciepły wpis o zbliżających się Świętach. O prezentach, poradach na zgagę lub chociaż napisać przewodnik o tym, jak nie Zwariować w świątecznym szale. Napiszę. O tym, jak nie zwariować podczas rozmowy ze świeżo upieczoną mamą.
Mam dla Was małą anegdotkę z czasów, gdy wesoło kroczyłam sobie po korytarzach uczelni i kiedy to moim największym zmartwieniem była duża kolejka w punkcie ksero, a potrzebowałam notatek na wczoraj. Studia... Te moje były naprawdę fajne.
Na dniach doszłam do wniosku, że dom ma się tylko jeden. No, chyba że później wchodzi w grę ten wybudowany przez nas, ale nie mam takiego doświadczenia, nie dorobiłam się jeszcze, nie wiem. Dziś wpis sentymentalny.
Atencja - jak podaje słownik języka polskiego: szczególny szacunek, względy okazywane komuś. Czy naprawdę jest ona potrzebna w dzisiejszych czasach i dlaczego święta są potrzebne?
Słyszymy, że kiedy w domu pojawi się dziecko, świat obraca się do góry nogami. Zmienia się całe życie. I tak jak tatusiowie mają szansę żyć jak przed zmajstrowaniem brzdąca, tak my - mamy - musimy się totalnie PRZEKWALIFIKOWAĆ.
Kiedyś pisałam dzienniki. Zaczęłam bazgrolić i przestałam. Jednak chęć pisania, nawet do szuflady, została. Żona Artura, Mama Poli i Tolka. Właścicielka Gary'ego, psa. Z zawodu nauczycielka nauczania początkowego, marzycielsko - podróżniczka.
Witaj na łamach mojego wirtualnego dziennika :)
.
